مسئولیت‌پذیری شغلی، ناشی از رضایت و فیش حقوقی؟ ۱۱ مهر ۱۳۹۳

i-love-my-job.jpg

در روزگار فعلی خیلی‌ها به تاسی از تصاویری که دفتر گوگل را نشان می‌داده، فکر می‌کنند محل کار خوب، یا فضای کاری مناسب جایی است که در آن ماساژور، فوتبال دستی و مبل‌هایی برای لم دادن باشد. این چیزها، راحتی کارمندان را در ساعات فراغت موجب می‌شود اما همه ماجرا نیست. شادی و راحتی کارمندان، یک اصل است اما این تنها به معنی پیوستگی کارکنان با محیط کاری نیست.

تعامل درست با کارکنان دقیقا برابر با افزایش میزان رضایت آن‌ها نیست. شرکت‌ها برای بررسی میزان «رضایت کارکنان» به نظرسنجی روی می‌آورند. رضایت یک کارمند ممکن است بالا باشد اما همان کارمند کارایی کافی را برای شرکت نداشته باشد. رضایت کارمندان از ریاست هم حتی به تنهایی برای آن که کارها درست پیش برود و کارمندان در درازمدت تعامل صحیح‌تری را با سازمان در پی بگیرند ملاک نیست. کارکنان یک بخش ممکن است با یک افزایش ۱۰ درصدی حقوق، رضایتشان جلب شود اما این هیچ‌گاه به معنای افزایش کارایی آن بخش نخواهد بود.

با این اوصاف می‌توان تعامل درست را ناشی از مشارکت کارکنان و در نتیجه تعهد عاطفی آنان نسبت به سازمان دانست.

این تعهد عاطفی موجب می‌شود که کارکنان از نظر ذهنی درگیر کار خود شوند و تنها برای فیش حقوقی کار نکنند.

با ایجاد تعهد کاری افراد خود احساس مسئولیت کرده و وجدان کاری افزایش می‌یابد.

اما چگونه باید موجب افزایش تعهد شغلی شد؟ شما چه فکر می‌کنید؟ پیشنهادات خود را از طریق hrm@tezlabs.com با ما در میان بگذارید.